83 
QUI LATINA CARMINA SCRÏPSERUNT. 
summos suæ ætatis homines, nec minus ab iis colebatur. 
Quicunque in Belgio, Hispania et Lusitania doctrinæ gravi- 
tate et elegantia elucebant, his amicitia Grudii avide pete- 
batur. Absens absentem litteris dignatus est M. Hieronymus 
Vida, Cremonensis, quem quidem bonorem nonnulli majoris 
pretii ducunt, quam equitem esse aurei cujusdam velleris. 
Equités enim, non dicunt, quotannis, ut olim consules, 
sed quotidie possunt creari, neque, ut creëris, optimi poëtæ, 
et docti hominis nomen adferre opus est. Sed Yidæ vix sin- 
gulis nascuntur sæculis, nec ad eos scribunt, nisi in quibus 
aliquam sui similitudinem perspiciunt. Grudius rei publicæ 
causa Venetias profectus, ibi mortuus et splendido funere 
a S. P. Q. elatus est. Scripsit Negotia, sive poëmata sacra, 
de quibus vide Vulcanium in Præf. Carm. Trium fratrum Bel- 
gicorum, et P. Scriverum de gente Nicolaïa, pag. 35 j in Se- 
cundi poëm. et otia, sive poëmata profana, in quibus Elegiæ, 
Epigrammata, hendecasyllaba, Funera, Epistolæ et Sylva con- 
tinentur, édita a B. Vulcanio, A°. 1612. Genus scribendi et 
ratio metri, similia fere sunt ingenio Catulli et Propertii. 
Utrumque habet negligentiam quamdam, quæ tamen et grata 
et casta est. In elegiis talem se præstitit, ut stirpem JNico- 
laiam facile agnoscas. Ego quidem ingenii luxuriem, et venæ 
ubertatem ubique fere miror. Notissima quæque et passim 
ab antiquis poëtis decantata, mira novitatis gratia induit. Cui 
non dicta est vitæ humanæ brevitas et damnum irreparabile? 
Neminem tamen Grudium legisse pœnitebit, I Eleg. III, pag. 5 . 
« Quamvis sæpe sua intereat Dictynna senecta, 
» Exuat et rulil» cornua bina facis : 
» Luminibus tamen usque novis sua damna repensât, 
» Veeta iterum gemino per loca sueta bove. 
» Quum senuit, veteres volucris Jovis abjicit annos; 
» Xempora qui reparet lubricus anguis habet. 
