85 
QUI L ATI NA CARMINA SCRIPSERUNT. 
veterum exemplis, nova de suo adjecit, ut de citrea et 
bombyce, quam Vidæiam appellat ab Hieronymo Vida, qui 
hoc animalculum præclaro carminé eelebravit. Dicit autem 
Vida lib. I : 
« Immortale tamen restât genus bis, neque morti 
» Est penitus locus, æternum nam semina durant. » 
Et hoc sæpius facit Grudius. Habet ingenium simile agro 
fertili, qui, quod in gremium accepit, duplici fœnore reddit. 
In affectibus anirni exprimendis proxime accedit ad Tibullum, 
cujus sensu se imbuit, eodemque suas elegias ita perfudit, 
ut in iis Tibullus simul et Grudius, sed magis etiam Gru¬ 
dius agnoscatur. Hujus generis est Elegia IV, lib. I, pag. 7, 
unde hæc inprimis notanda: 
« Ingratum est, sine te, quidquid sub gurgite volvit 
» Nobilis’auriflua, Lydius amnis aqua. 
n At te dum teneam, et tu me, mea vita, protervus 
» Dicam Dis magnis me, mea vita, parem. 
St . .... e • • • '-i • •*••• • 
» .. 
» Tune mibi luctantum ventorum audire furores, 
» Tune mihi deciduæ murmura ludus aquæ. 
» Invideant mihi tune homines,mea Fulvia, Dique 
» Invideant , faveat dummodo solus amor. » 
Tibull. III, 3 . 
« Sit mibi paupertas teeum jucunda Neæra! 
» At sine te regum munera nulla volo. » 
Eodem Grudio familiaritas est cum Propertio. Proper- 
tius I, Eleg. II : 
« Quid juvat ornato procedere, vita, capillo? 
j> Et tenues Coa veste rnovere sinus? 
