QUI LATINA CARMINA SCR 1 PSERUNT. g 3 
» Qtiod si non parva est animi præstantia , massæ 
» Addita corporeæ , ceu docuere sophi ; 
» Non minor his, credo, deberi gralia possit 
» Ilium qui sludiis excoluere probis , 
» Quam qui tantum istam soliti compingere, et ultra 
» Pascere nil aliud, quod meruere , vident. » 
Magis mihi placet altéra ejusdem Canteri Elegia , quam 
Oârismum inscripsit. Grammatici Græci, Scholiastæ et inter¬ 
prétés , verbi causa ad Hom. Iliad. XXII. ys. 127; Musseum 
de Amore Herus, et Leand. 3 2 ; Callim. Fragm, pag. 344 , 
satis docuerunt quid sit âxpCCsw, ôapwTuç, et oapwp.oç. Callima- 
chus loco laud. vocat 6apicrp.oùç euvaiou; Gallice dicas un dis¬ 
cours amoureux. Is sermo , ut inter juvenem et puellam , 
arbitris remotis, erat liberior, et antiquæ cujusdam simpli- 
citatis. Egregium dédit exemplum Theocr. Eid. KZ. Sed quod 
Hectoris cum Andromache colloquium apud Homerum IJ.Z, 4 11 1 
sqq. ad ôapwjtôv trabat Cæsar Scaliger de arte poëtica lib. III, 
pag. 356 , hoc mihi alienum yidetur a persona Hectoris et 
Andromaches, a divina carminis gravitate, et ab ipsa rerum, 
in quibus versabantur , dif'ficultate. Ôxpispu speciem potius 
dixerim Pari dis cum Helena colloquium II. III, 4 ^ 4 1 sqq. Hoc 
enim erat illud coram loqui, quod ab Helena idem Paris 
petit apud Ovid. Her. XVI, 281. Ex poëtis Latinis nemo, quod 
sciaxn, consilio taies sermones tractavit, excepto Hoiatio, qui 
lib. III, Oda 9, cum Lydia îoquitur, ratione quidem non tam 
simplici et aperta, sed quam tamen ad idem carminis genus 
referendam esse censeo. Ex recentioribus exemplum exstat 
apud Broukhus. Ecl. V. Canterus Corytherum et Leucotheam 
in fine carminis ita loquentes facit, pag. g 36 : 
Cor. « Et tu semper eris nostræ carissima vit*, 
» Nec me ullum abducet tempus amore tuo. 
