QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 127 
Cognovi tamen e biblioth. Eruditi orbis (Boekzaal der ge- 
leerde weereld ), A°. 1767 , mens, octobr pag. 46o, Canne- 
gieterum brevi post hune libellum esse nactum. Contine- 
bantur epistolæ modo quinque, disticha a83. Ex specimine 
ibi prolato si judicare liceat, valde optem ut etiam hoc Harii 
opusculum fuisset editum. Cognatus Cannegieteri, ad quem 
omnia hujus Mss. peryenerunt, frustra de ea re a me appel- 
latus est. Sed ex tristibus poëticam Harii facultatem satis 
cognoscemus. Jamprimum se ad Ovidii exemplum ita lectori 
excusât. 
« Hoc opus horrisono bellorum tempore feci, 
» In quo, ni placeant, qualiacunque legis, 
» Cladibus oppressus, dum surgeret istud , iniqnis, 
» Et curis, reputa, pluribus, auctor eram. 
» Mens hebetata malis torpebat, et otia tempus 
» Pieridum studiis non satis apla dabat. 
» Si vitii quid inesse vides, ut forte videbis, 
b Sortis et afflicti lemporis esse puta. 
» De qmbus admonitus, paullo magis, auguror æquus 
b Censor in auctorem me, bone Iector, eris. » 
Hanc Hario vemam nemo æquus negabit. Sed ea illi longe 
pluribus locis, quam Ovidio est tribuenda. Non me latet 
quid in Ovidii Tristibus nonnulli cuipent, quod nempe justo 
sæpius eadem chorda oberret. At isti judices sunt nimis fksti- 
diosi, et naturam humanæ tristitiæ aut ignorant aut ignorare 
volunt. Harius autem in Tristibus ampliorem habuit mate- 
nam, qui miserias patriæ cum suis conjungat. Hinc major 
in eo varietas. Sed in puro et casto dicendi genere, arte et 
ingemo multum ab Ovidio superatur. Ut enim Catapotia, 
imata, Ceimelia, Phtisis, aliasque elegia indignas voces 
omittam, multa carmini immiscet, quæ solutæ orationi tan- 
tum piopiia sunt, pauca minus Latina, para in leges metri 
peccantia. Quod pag. 7 legimus, 
