V 1 TA BELGARUM 
» Et tu scribe mihi, quæ scis me velle duobus 
» Carminibus, digiti si modo tempus habent. 
» Crepo tibi yalidum corpus, nitidumque colorem 
» Esse, nec optatis pondus abesse tuis. » 
Naturalis quædam simplicitas est magna virtus. Sed duplex 
est simplicatis genus. Alterum enim a voluntate, a debilitate 
alterum proficiscitur. Quæ a debilitate proficiscitur, proxime 
accedit ad puerilem loquacitatem, quæ virum dedecet. Pa- 
quot. tom. II, Me'm. pag. tfi 3 sqq, opéra Ogerii accurate 
enumerat, quorum inscriptiones ipsi jure ridiculæ videntur. 
Poëta similis est ostendenti Græeam se linguam tenere. Hujus- 
modi sünt Ombrontherinon libri, Euctiôn, Melon, Nicoleocre- 
nus, et Calliopesacheas. 
BENEDICTI (GEORGIUS), 
m . i 588 . HARLEMENSIS. 
Sweertio judice est poëta non pœnitendus. Scripsit de 
rebus gestis Gulielmi Nassavii , epigrammata et epitaphia 
comitum Hollandiæ. Carus fuit Dousis, Lipsio, Junio, Scri- 
verio, aliis. Harlemo tempore belli Hispanici Delphos con- 
cessit , cujus urbis senatui carmina sua ita dedicat apud 
Gruterum, tom. I, pag. 5 o 5 . 
« O Batavæ lumen terræ, yenerande senatus ! 
» Mæcenas studiis portus et aura meis; 
» Qui præbes mibi grata colendis otia Musis 
» Dum novus in patriae yiscera sævit Iber. 
» Quid te quid tanto referam tibi munere dignum? 
» Si nil, est aliquid hoc quoque, posse niliil. 
» Sin aliquid nil illud erit : superest tua reddam, 
» Servasti Musas, en tibi reddo, meas. 
» Hoc quoque quod tibi reddo, tuum est, sacer ordo, quid ergo? 
» Vicisti : nil jam, quod referam, superest. b 
