"VITA BELGARUM 
j 56 
» împlebit Iremulis sethera quæstibus, 
» Humectans teneras lacrymulis gênas, 
» Nec tu cernere mater 
» Hoc siccis oculis queas. » 
Ego hæc aliquando conversa in nostrüm sermonem matri 
cuidam, non rudi litterarum, recitabam, et forte infantem 
sinu suo fovebat. Auditis ilia Torrentii versibus. « Eqnidem, 
» inquit, ex animo lætor me non Judæam esse natarn : nam 
» cui bono tam diram consuetudinem ? » Et simul infantem 
utroque brachio arctissime ad ubera pressit. Odam in mor- 
tem Johannis Austriaci, quem sæpius cantavit, Michaël ab 
Isselt insérait historiæ sui temporis , pag. 617, sqq. Hanc 
Paquot. Tom. II, Mém. pag. 97, appellat frigidam, judex in 
eo, ut mihi videtur severior. 
Reliqua etiam Torrentii Lyrica plena sunt spiritus vere 
poëtici, nec minus quæ profudit in laudem Balthasaris Ge- 
l’ardi, illius qui Gulielmum I, Delphis occidit; cujus facti 
Torrentius fuisse videtur conscius. Cfr. Burmann. ad Epist. 
Torrentii, pag. 480. Quæ de supplicio et constantia Baltha¬ 
saris canit, similia fere sunt oculis Juliani, quos cum ve- 
nustate terribiles appellavit Ammianus Marcellinus, lib. XV, 
pag. 53 . Hæc sunt Torrentii, pag. 3 n. 
« Mox temet ipso clarior, liomdis 
» Non le moveri suppliciis sinis. 
« Slat lictor inlentans secures 
» Verberaque et gladios et ignés, 
» Unguesque et uncos. 
» Àt tu irretorta singula perferens 
» Cervice, mentemque indomitam gerens, 
» Non voce testatus dolorem, 
n^Non gemitu; sed in astra vuitus 
» Figens viriles, nec limidusmori. » 
