4 1 4 
VITA BELGARUM 
unquam legisset, Ovidium tamen a facilitate laudari audisset,et 
dieere rogaretur, ex multis elegiis, quas Ovidii esse judicaret, 
Ovidii sæpeesse diceret, quæ Belgæalicujus essent, ac constat 
quidem Ovidium Græcam versuum pentametrorum rationem 
primum immutasse, duriorem forte auribus delicatioribus 
Romani elegantissimi. Ut autem ilia numerorum volubilitas 
plerosque e Belgis juvenes cepit, sic iidem maturiones ætatis 
et judicii facti, se omnes fere ad dulcissimam illam, quam in 
Propertio, Tibulloque miramur,varietatem accommodaverunt. 
Francio et paucis adeo perplacuit mos Ovidianus, uteum re- 
tinuerit, et felicissime eum simplici ilia, inaffectataque scribendi 
facilitate et ingeniosissimis inventionibus expresserit. Fran- 
cius Ovidium secutus est auctore primum Hadriano Junio, 
qui naturam illius ad proluens illud et canorum esse ap- 
tissimam perspiceret, deinde sua ipsius voluntate, non mi¬ 
nus quam alii Catullum, Tibullum et Propertium. Nam ut 
eos esse censeo ridiculos, qui, ut ait Georgius Sabinus in 
libello de carminibus componendis, cum propter ingenii 
imbecillitatem nequeant assequi concinnitatem Ovidianam, 
se conferunt ad imitationem Catulli, addo etiam Tibulli et 
Propertii, ita aliorum suspieio judicium, qui nulla ingenii 
imbecillitate coacti, eo pergunt, quo natura viam ipsis os- 
tendit. Pulchra est Francii Elegia I, lib. I, ad Deum de sa- 
lute publica. Pulcherrima hæc pag. 12.0. 
« Illane tam fœdis urenda palatia flammis, 
“ Scilicet r et tantas hauriet ignis opes? 
» Quæque prius poterant, et regibus apta videri, 
>- Lustra feris fient lurpibus, antra lupis ? 
» Mergeturque suis, quis cingitur undique tellus 
». Fluctibus, ut fiat, quod fuit ante, salum? 
» Nautaque præteriens deserti litoris oram , 
»> Dicat : ubi est bodie quæ modo tanta fuit? .» 
