QUI LA TINA CARMINA SCRIPSERUNT. 
4i5 
Sed hanc Elegiam ita a Francio esse finitam miror, 
pag. 123 . 
« Neve, pater ! mea Musa tua slt longior ira. 
•• Ilia raodum ponat versibus, ira sibi. » 
Non me latet Ovid. Trist. I, Eleg. XI, vs. i 43 , scripsisse. 
“ Yincit hiems hominem , sed eodem tempore, quæso, 
« Ipse modum statuam carminis, ilia sui. 
Sed et hæc Ovidii est argutia quædam affectata, quales 
in eo plures occurrunt. Tertia Batavorum de Gallis Biitan- 
nisque una æstate reportata Victoria navalis miro calore 
Francium perfudit. Habebat ista natio et homines, qui res 
fortissime gererent, et Poëtas qui easdem optime celebra- 
rent. Aurea verba, quibus Ludovicum XIV, qui, ut cæteri 
Galliæ reges, Christianissimus appellabatur, ad pacem ami- 
citiamque hortatur, Eleg.II, lib. I, pag. is 5 . 
« Quid Christi delere paras, fortissime, gentem, 
» Tu qui de Christi nomine nomen liabes ? 
” Non tam sæva tibi de se monnmenta reliquit. 
» O ! quanto ingenio mitior ille tuo ! 
” Ille suum pacem populum , non bella, docebat : 
» Quæque suis tribuit commoda, pacis erant. 
» Pax erat in vultu, pax dulci fluxit ab ore, 
» Exemplum pacis vitaque morsque fuit. » 
Neque vero minus ilia sunt efficacia ad Carolum, Britan- 
niæ regem, qui jura Patriæ sanctiora ducebat scilicet quam 
hospitii, pag. 127. 
'< Tu quoque quid populos bellum moliris in illos, 
» Carole ! quis solii debitor ipse tui es ? 
” His tu muneribus Ilalavûm benefacta rependis, 
” Et violare fidem , conciliare vocas ? 
