4^6 
VITA BELGARUM 
« Miror, cum rimor versum, crnn grammate tempus, 
» Et vêtus et præsens ; nam ( si similare velimus 
» Sæcula prisca novis ) alius David esse Willielmus, 
» Nunc, vélut ante, Saiil alius simul esse Jacobus 
» Visus erit. — » 
In his ego, ne de reliquis dicam, primum putavi rimor 
nove dictum esse a Gallico rimer ; sed ipse auctor me errore 
liberavit pag. 54 , monens ad versum suavissimum. 
« Plurima mirantur, rimantur pauca, — » 
hæc Anagrammatice convenire, Sylv. IV, pag. i 5 o. Sic laudat 
Ecclesiasten et Ecci.esiam reformatait, 
« Cum pius ascendit sublimera Præco Catliedram , 
» Incipit æthereas, plebe rogante, preces. 
» Themate mox lecto, tune, illi rite quadrantem 
» Incipit introitum : cætera turba silet. 
» Explicat inde suum , quo competit ordine, textura, 
» Quem dein ad quemvis applicat ille statum. 
» Denique, finito jamjam sermone precatur, 
» Ut prius : æternum plebe precante Deum. 
» Tune abit ut venit cantato concio Psalrao , 
» Cum dédit occultas , quas valet ipsa, stipes. » 
Quot versus, tôt ineptiæ! Lib. I, Epigr. pag. 194, dicit quare 
Comœdias oderit. 
« Ob duplices causas obscoenas nuncupo scenas. 
» Quod sit, spectator turpis et actor ibi. » 
In libello de arte; imitationis primum soluto sermone non- 
nulla ad ingenuam juventutem præfatur; deinde exemplum 
suorum ipse præceptorum dédit, fabricans ex Ovidii Epis- 
tola I Heroid. orationem animæ Christianæ ad Deum. Sed 
diutius in hoc luto hærere non lubet. Unicum in tam magna 
