VIT A BELGARUM 
434 
A 0 . 1701, auctore non nominato : hanc editionem binæ dein- 
ceps secutæ sunt. A°. autem 1809, Petrus Bosscha carmen 
denuo edidit, cumque aliorum poëtarum locis comparavit. 
Junius Francio, Francius Relando auctor fuit, ut rationem 
Ovidianam sequeretur, naturæ illius maxime consentaneam. 
Quam mollia et rotunda sunt hæc Eleg. IV, pag. 24 - 
« Quando erit ilia dies, quuni, laudatissima forma , 
» Ibis in amplexus, o Galalea, meos. 
» Te peto, te veneror, tibi motas offero flammas : 
» Non facit ad curas ulla puella meas. » 
Et 29 — 3 o. 
« Ante Pater Rhenus Garamantas viset et Indos, 
» Et Batavam tinget Nilus et Indus humum ; 
» Ante meæ capient me tandem oblivia dextræ , 
» Quam possim formæ non meminisse tuæ, 
» Atque in te fixos alio transferre calores : 
» Summa precor vitæ meta sit ilia meæ. » 
In quibus dextræ oblivisci suœ, petitum est ex sacris li- 
teris. Veteres enim simpliciter sui non memor esse dicebant, 
ut etiam Plato in Phædr. pag. 228, eî <t>aiàpov â-yvoü, èaauTob 
£7ti'XéXyi(Tji.«i. Pag. 45 •) El. VII. 
« Quod mihi sueta quies sit onus, lectumque perosa 
» Membra negent solito fessa cubare toro; 
» Quodque tôt insomnes, o quanta molestia ! noctes, 
» Quas ego juravi sæcla fuisse traham. » 
In his, o quanta molestia! mihi quidem non placent. Sunt 
enim tenuia nimis et sermonis vulgati. Dubito etiam an frigus, 
Sithonio frigore vehementius, dici possit superare nives sitho- 
nias, ut Eleg. VIII, pag. 49 - 
« Quod rigido nuper glaciarunt cortice pectus 
» Frigora, Sithonias xincere nata nives. » 
