QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 
437 
fuisse negamus : sed Jensio putamus accidisse, quod multis 
parentibus, qui in virtutibus liberorum censendis sunt acu- 
tissimi, in vitiis aliquanto hebetiores. Brouckius enirn ex- 
pectationem, quam præfatio Jensii movet, non implet. Prio- 
res aliquot Elegiæ ad Deliara, sunt amatoriæ. Prima longe 
sequitur Ovidii I, Amor. I, ut Ovidius, 
« Ferrea cum vestris bella valete modis. » 
ita Brouckius, pag. 3 . 
» Arma valete, valete -encomia, vina valete 1 
» Sis procul ingratis, nænia pulla, sonis. 
» Carmina Pegasides dictate tenerrima nobis, 
» Quæ tenui noster gutture anhelet amor, » 
Encomia est contra linguæ puritatem. Inepte dictum est 
illud anhelare. Boves Marris æripedes ignem anbelabant^ 
otveov ; poëta non anhelat carmina , nedum tenui gutture. 
Posses in Satyra tribuere Stentori , 
« Ô; to( 7 ov a üSr,<jev ^’ôcov aXk ot irsv'nfxovTa. » 
Forte Brouckius ad exemplum Propertii anhelare usur- 
payit, cujus est, carmen hiare, ut Græcorum yotivew. Sed hoc 
ille egregie de statua Apollinis, in marmore biantis , quo 
loco non bene intellecto, alii etiam decepti sunt. Cf. Burm. 
et Hemsterh. ad Propert. II, XXIII, 6 . Elegia Brouckii se- 
cunda est ad pictorem Deliæ, nec illepida nec invenusta. 
Nota est similis argumenri Oda Anacreontica, numéro XXVIII. 
ex qua nonnulla transtulit. Ut. p. 5 . Siste, iterum moneo 
» Jam nunc felici dextra perfecta tabella est, 
» Sistitur atque oculis ipsa puella meis. » 
Anacr. vs. 33 . 
A~£/£. (Baetïm -yàp «ÙTfl'v. Brouckius ita finit Elegiam. 
” Adde arcum etpbaretram, fiet manifesta Diana; 
» Serta caput cingant myrtea, Cypris crit. » 
