QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 44 c 
eum indigne in ordinem coëgerint. Primus Elegiarum liber 
fere est amatorius, et ab adolescente, ut videtur, conscrip- 
tus. Ac plurimi Poëtæ belgici ab amoribus auspicati sunt; 
sed hoc argumentum, jam Hoogstratani tempore miliies trac- 
tatum, vix nova dicendi, explicandique materiem relin- 
quebat. Yel sic tamen Hoogstratanus candore quodam et 
simplicitate non displicet. Elegia secunda est de Neæræ 
connubio. 
a Atra dies properat, qua tôt mihi cnlta per annos, 
» Alterius scandet pulchra Neæra torum. » 
Hæc ejusdem omnino argumenti est, cujus I. El. VIII, 
Jani Secundi. 
« Ergo dies venit, qua se formosa mariti 
» Dédit in æternum Julia servitium. » 
Ea tamen arte variata, quæ aliis exemplo sit. Diximus 
nonnulla de Echo in eo capite, quo de Dousa majore 
egimus. Optime lusu isto utitur Hoogstratanus I, Eleg. VII, 
pag. 38 . 
« Protinus exclamo. Teneo te, Candida Phylli, 
» Meque tuis stringis, candida bracliiolis? 
» Tene ego? clamantem voce est imitata jocosa, 
» Clamavitque simul garrula Nympha, Tene. 
» Risit ad hanc vocem Phyllis, geminataque verba 
» Et dulces repetit non minus ipsa sonos. 
» Augebant volucres hæc gaudia dulce querentes, 
» Et moto arrisit germine lætus ager, 
» Augebat tremulis hæc lymphis gaudia rivus, 
» Movit et ipsa suas mollis arundo comas. » 
Horatium in dispari carminis genere, bene interdum imi- 
tatur El. VII, pag. 3 g. 
* Felices, quos votiva signata tabella 
56 
