46a 
VITA BELGARUM 
N. 1723 , 
m. 1762. 
» Infelîx vates, quæ te dementia cepit? 
» Proeedit justo, syllaba milia modo. 
» Quæ tam præclaris pepigisti carmina sponsis, 
•> Vix snnt ruricolas tergere digna nates. » 
— ■■ ■—m wa erM - 
HIGTIUS (ERNESTUS GULIELMUS) , 
DOCCOMIUS. 
Natus honesto généré, patrem mature amisit. Mater eum 
chirurgo cuidam Groningano in disciplinam dédit. Sed istius 
artis addiscendæ adeo Higtium tæduit, ut brevi Doccomum 
rediret. Mater ibi tune ædes servabat, in quibus literæ Græ- 
eæ et Latinse publiée docebantur, ideoque rectorem schola- 
rum cognitum habebat. Hic indolem Higtii ad quævis præ- 
clara natum esse perspexit, et literarum amorem , quo puer 
ardebat, formavit et auxit. In Academia Franequerensi sexen- 
nium studns bonarum artium vacavit, præceptore inter alios 
usus Valckenario; amicis, Schradero, Bondamo, et Piersono, 
quorum nomina deinde facta suntpervulgata. Florebat eodem 
tempore Amstelodami Petrus Burmannus Secundus, in cujus 
amicitiam qui pervenerat, is ad Musarum cultum, tanquam 
a Sirene quadam, trahebatur. A°. 1749 Alcmarienses Hig¬ 
tium scholæ suæ præfecerunt, quam annos fere tredecim lau- 
dabiliter rexit. Quanta felicitate rem poëticam tractaverit 
testimoniis æqualium apparet. In his Piersonus in præfatione 
Moeridis Atticistæ, pag. Y, eum appellat, carminibus elegan- 
tissimis, omnibus quotquot Musas amant, commendatissi- 
mum. Ev. Wassenbergh. in Laud. Funebri Joannis Schraderi 
pag. i 3 , amabilem Higtium a Gratiis ad omnem elegantiam 
effictum. Adde Valcken. in Prœf. carminum Theocriti, Bionis 
