QUI LATINA CARMINA SCRIPSF.RUNT. 
463 
poësi tyrannidis non comraendatrici, a. 1764, et lyrico de 
felici Reipublicæ statu a. 1766, quo Gulielmus V, summos 
in civitate Hollanda honores adeptus est. Elegiaca publiée 
recitavit pro oratione, quum Dordraci et Delphis munus 
reetorium auspicabatur. Argumentum sane utriusque splen- 
didum, sed ut ex quovis ligno non fit Mercurius, ita versus 
argumento non respondent. Ingenii et sensus poëtici parura 
inest. Sic in oratione Delphensi, p. 53 — 54 - 
« 
« Desine, Musa, loqui, longo defessa labore . 
» Sed labor, alter adest; ineipe , Musa , loqui. 
.. In quem sis progressa locum perpende, novosque 
» Pectoribus stimulos subde novasque faces : 
» Officiique memor, posito venerata timoré, 
» Alloquere illustres, quo decet, ore, viros. 
» Suggéré verba, loquar : reverentia débita semper 
•• Delectat summos mista pudore viros. » 
Atque eodem tramite caetera decurrunt. Poëtarum genus 
hoc simile est 
« His qui inter sese multa vi brachia tollunt, » 
ut candentem ferri massam in jussas formas obliquent 
Librant ictus ad modum et numerum, eadem forma, eodem 
ordine, sibi semper pares et æquabiles. In Oda Hoogevenus 
hoc Gulielmo Y, vovet. 
<■ Seposta Christo præsidium suum 
» Te turba spectet (sic jubeat Deus!) 
» Te fœderalæ civitates 
» Libéra jura, patrumque sanetas 
» Leges tuentem fortiter et pie : 
» Te , te patronum doctæ Academiæ : 
» Te singuli, teque universi 
» Ore colant aniinoque patrem. *■ 
