QUI LATIN À CAIIMINA SCRIPSERUNT. ^5 
pisci desperantes, eam hune yel ilium defendendo vel im- 
pugnando venantur. 
Pater Burmanni erat Ecclesiastes Amstelodamensis, deinde 
profëssor in Academia Ultrajectina. Hoc rnortuo curse patrui 
sui, Pétri Burmanni, professons Leidensis, est commissus. 
Quo , præter Dukerum et Drakenbarchium, usus duce et 
præceptore, tantos brevi progressus f'ecit in omni literarum 
humanitate, ut, Jurisconsulti titulum adeptus, primum in 
Academia Franequerensi,postea in athenæo Amstelodamensi, 
historiarn, eloquentiam, et pôëticen summa cum laude do- 
cuerit. Quanta suavitate et felicitate pôëticen doceret, osten- 
dit Lennepius in Laudatione H. Boschii, pag. 27, sqq. nec 
vero aliunde melius apparet, quam quod ex schola sua, tan- 
quam ex equo Trojano, insignem poëtarum numerum effu- 
derit; quos suo quemque loco nominavimus. Et Burmannus 
a natura factus esse yidebatur ad Latinam poësin ornandam 
et amplificandam. Hoc fecit cum in lectionibus privatis, tum 
in editis a se poëtis Latinis, Propertio ante alios et reeen- 
tiore, sed antiquis pari, Lotichio secundo. Ac Lotichianæ 
observationes poëseos rationem ita illustrant et commendant, 
ut, qui eas in usum suum converterit, muftis aliorum volu- 
minibus carere possit. Quæris de veritate et elegantia præ- 
ceptorum? Yidi, qui Lotichio Burmanni non lecto, Poëticam 
parum curarent, lecto amarent, diligerent, poëtæ fièrent; 
sed his præceptis exemplo suo non defuit. Hoc testantur 
carminâ ab ipso édita Lugd. Bat. 1774? quibus accessit Ap- 
pendix, A°. 1779. 
Possem egregiam Burmanni facultatem demonstrare ex 
ipso Lotichianæ editioni præmisso carminé, quod Chnstius 
apud Harles. L. L. pag. 98, vocavit elegans et plénum spi- 
60. 
