48o 
YITA BELGARUM 
>> Alba licet superet crinis candore ligustra, 
» Ore nives, animo candidiore viget. 
» Felici effigie dam vultus pectora monstrat, 
>» Quid sit et exterius, quid sit et intus, habet. » 
GROTIUS (JANUS), 
N. 1714, 
m. 1784. 
HAGANUS. 
Fasciculus septimus Del. Poët. a L. Santenio editarum, 
continet sola Grotii carmina, quæ judice Hœuf'ftio in Præl. 
Carm. Sant. pag. 5 q, separatim edi omnino merebantur : cui 
equidem assentior. Est enim Grotius talis poëta, in quo nec 
suavitatem, nec nitorem, nec gravitatem desideres, et qui 
cum Burmanno, Helvetio et Santenio laudem poëticam Pa- 
triæ suæ egregie tuebatur. Bellum cum Anglis maritimum 
Musam illorum et Grotii sæpe suscitabat. Ita in funere Gu- 
lielmi Crullii Grotius cecinit 
« Crullius adverso dum pectore fulminât armis,j 
» Et gravido haud vanas intonat ære mina». 
» Indignante Deo, cui sors dédit æqua tridentem, 
» Occubat infelix victima perfidiæ. 
» Vindictam cruor iste petit. Quid lenta moraris 
» Patria ? quia lacrymas fundis inulta viro ? 
» Trompiacos cineres victoris et ossa Ruteri 
» Testor et adserto rostra cremata mari. 
» Igné parentetur ferroque illustribus umbris, 
» Sacrilegasque premant vincla Eatava manus. 
,1 Sic tibi, quas furtis perjura Britanpia dudum 
» Commeruit, pœnas digna perire dabit. 
» Has sibi, qui pro te cecidit bene Martius héros, 
» Has sibi non alias, postulat inferias. » 
