484 
VITA BELGARUM 
hanc artem discipulis, quorum multi literarum laude postea 
floruerunt. Hartmannus juvenis admodum A°. 1788 edidit 
primitias poëticas, quæ egregiam spem lætissimorum fruc- 
tuum ostendebant, si auctor ad majorem ætatem pervenis- 
set. Quam certa ista spes esset judicate ex C. Mario, in 
Ruinis Carthaginis secum loquente, pag. 2, 
* Hic, quacunque vigent herbosa cubilia, quaque 
» Ultima prospectu metior arva meo, 
» Urbs stetit, Iliacæ quondam cornes invida Romæ, 
» Hospitio'que Deos digna fovere suo. 
» Atque ubi nunc, querulis matrem revocantibus hœdis, 
» Addidicit querulos garrula Nyrapha sonos 
» Sæpe repercussi stupefacta nitoribus auri, 
» NuptaJovis sacris adfuit ipsa suis, 
s Nunc ubi lanta jacent Romanus mœnia sudor, 
» Nesciaque oppositam corda timere necem ? 
» Una dies sævis, sed sævior ipsa, favillis 
» Per tôt congeslum sæcula mersit opus. » 
Splendido initio reliqua omnia respondent. Finem etiam 
addamus, pag. i 5 . 
a Interea Cartbago, tuis veneranda ruinis, 
» Æternum œemori mente colenda mibi, 
» Hanc tibi nos animant debere fatebimur, hanc tu 
a Servasti vestro litoris hospitio. 
» Fata velint, prisco tibi surgant mœnia cultu, 
a Et nitidum tollas aurea, ut ante, caput : 
.. Ut, qui nunc simili lugemus mutua casu ; 
» Mox etiam incolumis simus uterque pares, 
<■ Roma sed, ignoscas, te sit Roma unica major, 
® Hæc tibi, tu reliquis sis metus ipsa locis. 
» Hæc subito e cunctis, precor, hora beatior horis 
» Adsit Apollineis vecta per aslra rôtis. » 
