VITA BELGARUM 
49° 
et voluptate transacta proveniunt. Hujus orationis exordium 
et finis soluto sermone composita sunt ; rei ipsius argumen- 
tum, ligato. Duplici oratoris et poëtæ persona in uno eo- 
demque actu sæpe prodibant homines eruditi eorum tem- 
porum. Sed ab ea ratione deinde melius abstinuerunt, et 
ipse Omraerenus. Nam A°. 1785, Amstelodamum vocatus, 
noyum munus auspicatus est oratione, non immixtis versi- 
bus, De prudenti veterum poëtarum lectione, optima virtu- 
tis altrice. In hac ille poëtarum lectione discipulis continuo 
suis ita præivit, ut omnes, qui eum habuere cognitum, uno 
ore testentur, discipulos Ommereni Poëtices amore et simul 
omnis elegantiæ et virtutis solere capi, cujus rei utilitas 
quam late in Hollandia patuerit, exemplis doceri. Nec vero 
ullum Ommereni scriptum perlegi, quin vestigiis liberalis 
et venustæ doctrinæ esset notatum. Mira profecto est Ho- 
ratii urbanitas. Possis hanc magis sentire quam describere. 
Sed tertium, quod relinquitur, eam scilicet urbanitatem imi- 
tari, Ommerenus ita assecutus est, ut de urbanissimo poëta, 
omnium urbanissime scripsisse videatur. Laudo eorum vo- 
luntatem qui dç-eio gov ad præceptorum regularumque formu¬ 
las redegerint, sed hos magis amo, qui per universam ora- 
tionem àç-acpv æquabiliter disperserint, tanquam mentem 
Anaxagoræ. — Quæ varias diffusa per artus — Molem agitat. 
— Ommerenus etiam in Academia Franequerana morans, 
edidit lusum juvenilem, Sylviam nominatum, A 0 . 1778, 
cujus Elegiam primam legenti statim cogitatio subit adoles¬ 
cents, qui jam studiorum suorum modum habet. De Ferdi- 
nando, Furstenbergio, canit pag. 7. 
a Carmina divino dum Furstenbergius ore 
» Umbrosæ caneret collibus Angariæ. 
» Sæpius innocuo Dryades modulamine captæ 
» Cum Satyris lælos institucre choros. 
