QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 4 9 5 
Jordensii. Elegantissima est ad Idam Epistola, in qua præter 
alia hæc scribit pag. io. 
« Quid credam? num te potioribus, Ida , reserves? 
■> Num tæda inferior censear ipse tua? 
» Si, nisi qui meritis poterit le dignus haberi, 
» Nullus erit nuptæ vir tibi, nullus erit. 
» Quod non egredior structis de marmore tectis, 
» Nec domus antiquos quod mea jactat agros ; 
» Nec cælata meis rapiuntur ab esseda bigis, 
» Villa nec immensi quod pretiosa soli est ; 
»> Sed nulli cessurus amor, sed arnica pudori 
» Pectora, sed sociis carmina cara meis. 
» Non tamen ut verear, ne mutes, Ida, calores, 
» Aut non perspecta sis mihi nota fide. 
» I vel ad Hisperios, vel Eoos visere ad Indos, 
» Servabit custos te mihi semper amor. 
» Sed, precor, liunc præsens animum erectura jacenlem, 
» Mi reditu vitam redde benigna tuo! » 
Qui Santenium inventione et calore poëtico destitui crede- 
bant, eos exemplo carminis protreptici ad Gulielmum V, 
refellit Hœufftius, appellans illud diri quidera sed magni 
spiritus. Hujus carminis initium apposuisse satis erit, ut 
sententiam Hœufftii probemus pag. a 5 . — 
« Frena dédit rerum cui, gens generosa, Batavus. 
» Quem colit, ac stirpis nomina clara tuæ; 
» Ingenuum Princeps ne dedignare poëtam : 
» Novimus; Ausonium tu quoque carmen amas. 
•> Sed pro perpetuis servæ tinnitibus aulæ, 
» Accipe nunc civis candida vota tui. 
» Atque ea non vatem, cunctos at crede Batavos 
» Optare, unanimi teque rogare prece. 
» Nec tu tam pulcros per te non ceperis ausus, 
» Calcar et Eliacis quis vetet addere equis ? 
» Libéra nam mentis sensa explieuisse virilis 
