QUI LATIN A CARMINA SCRIPSERUNT. 499 
spicuitatis, nec puritatis. Sed tamen in ea vituperanda 
Saxius Onom. vol. VIII, pag. ia5, modum excedit. Idque 
a Saxio fieri iniror, quem a varia et accurata doctrina multi 
laudant, a scribendi elegantia nemo. Ut Saxius, ita Heer- 
kensius, quod in ea re ipsi deesset, aliis virtutibus sup- 
plevit. Historiam et res Patriæ suæ antiquas accurate tenebat, 
oculos in spectandis statuis, numis, et artificum tabulis 
pietis habebat eruditissimos, varias Europæ linguas recen- 
tesque literas callebat; erat bonus medicus, probabilis poëta, 
cui nihil magnopere defuit, nisi quod minorem, quam par 
erat, curam poliendis carminibus adhibuerit. Hinc in singu- 
lisfere versibus est nescio quid durum et difficile, quodlegen- 
tes non valde trahit nec tenet; quo tamen vitio adolescens 
minus laborabat; sed huic non resistens, cum ætate crescere 
passus est. Cæterum ea doctrinæ fama floruit, ut variæ eru- 
ditorum Societates, tam peregrinæ, quam Belgicæ eum in 
ordinem suum cooptaverint. Opéra Heerkensii enumerat 
Saxius Onom. loco laud. quibus adde Satyras, sub ficto Mai'ii 
Cyrilli nomine éditas Groningæ A°. 1 y 58 , quarum nonnullæ 
diu antea jam prodierant. In his ille Satyris veterem morem 
non secutus, qui de vitiis dicebant, hominibus parcebant, 
multos sibi mortales fecit inimicos. Homo frontis perfrictæ 
et oris durissimi malis artibus in Cathedram Academicam 
irrepserat, literas docturus, quarum ne initia quidem satis 
noverat. Heerkensius eum non cynicum nebulonem, non 
scurram Pythagoreum, non duplicem et suspicacem Peripa- 
teticum appellabat; sed scapham dicens scapham, Wolber- 
sium. Deinde vero meliora usu edoctus ab ista libertate et 
omnino a Satyris abstinuit, et Buningius impune versus 
inficetos cudebat. De vero philosopho Sat. IX, pag. 68, ita 
præcepit. 
63 . 
