5o6 
VIT A BELGARUM 
didisset, et plura, quorum uno fasciculo edendorum spes 
aliquando facta, nondum tamen impleta est. — Innutritus 
ingenio poëseos Hebrææ et Arabiæ, adjumentum inde pe- 
tebat ad lyram cum gravitate tractandam. Pater Ravii Se- 
baldus, A°. MDCCCV, Academiam Ultrajectinam per annos 
quinquaginta et quinque ornaverat, quartumque Academiæ 
Rector decedens, orationem habuit, in qua frequens divinæ 
erga ipsum benevolentiæ erat commemoratio, et qua spe 
fretus diem extremum placide exspectaret. Senem hæc dicen- 
tem occupavit Oda Latina, a filio Eulcone composita, eamque 
homines Musicæ amantes ad varia instrumenta cecinerunt. 
* Quem casta virtus, Musaque, nobili 
» Ornant corona, non quatitur metu 
» Letlialis horæ; sed sereno 
» Prospicit hic sua fata vultu. 
» Sic jactus allis navita fluctibus 
» Portu quieto gaudet : amabilis 
» Sic umbra defessum colonum 
» Exhilarat, strepitusque fontis. 
» Nomen superstes funera despicit, 
» Vivitque grato pectore civium ; 
» Exula vinclis mens triumphat, 
* Et rapidis petit astra pennis. » 
In Ravio nihil non erat, quod magnum hominem format. 
Acceperat a natura dotes animi præclarissimas, a pâtre maxi- 
mam educationis curam. Elaboravit in primis in Theologia 
literisque Orientalibus, adeo ut vix annum natus vigesimum 
Harderovici constitueretur Ecclesiæ Valdensis orator. Triennio 
fere post Leydam vocatus, ex decreto ordinum Hollandiæ 
lege solutus est, per quam nemini ante annum tertium et 
vigesimum hoc raunus in ea regione capessere licebat. Haud 
ita diu post Leydenses Ravium sibi vindicarunt, demandata 
