VITA EELGARUM 
5io 
N. ï 7 4o t 
ni. t8ii. 
BOSGHIUS (HIERONYMUS), 
AMSTELODAMENSIS. 
Ego juvenis XVII annorum versus subinde Latinos con- 
flabam, qui doctis quibusdam hominibus , ut ferebantur, 
placebant : mibi non placebant. Sentiebam enim semper 
his aliquid deesse, quod, quale esset, nec ipse intelligebam, 
illi, dicere sive nesciebant, sive parum curabant. Videri enim 
volebant, ut postea comperi, doctiores, quam qui ad istas 
minutias descenderent. Accidit ut valetudinis causa iter in 
Hollandiam facerem, veniremque Amstelodamum. Hac ætate, 
procul a solo natali, a parentibus et amicis ; nam erant y. al a 
■Kolla f/.eTa£ù —• Oupea Te C/doevxa Occloccodc Te vi^vfecca. — Quid mirum 
si desiderium Musarum solatio lenirem? Duxit me fortuna 
mea ad Hieronymum Boschium, quem ab imagine carmi- 
nibus præfîxa, magis etiam ex ipsis carminibus cognoveram; 
sed cujus adhuc absens absentis maximus fueram admira- 
tor. Excipit me, ut omnes excipere solebat discendi cupi- 
dos nec superbos adolescentes. Senex affabilis, comis, hu- 
manus me facit audacem, eique ostendo carmina a me in itinere 
facta. Placido vultu legit, nunc tacens, nunc mussitans , in- 
terdum declamans, annuit, rermît ridet, ac tandem, vis tu, in- 
quit, adolescens, Musarum studium cum aliis literarum studiis 
conjungere? Ego cum me hoc velle dixissem , Tumille : « Bo- 
» num factum ! et Di cœpta secundent ! nec ut video, na- 
» tura impediris. Adsit modo diligens et recta artis exerci- 
» tatio. » Mihi oranti ut istam exercitationem explicaret, 
tam candide et amice explicavit, ut omnia illius verba etiam 
