4 
INLEIDING. 
gemeente vormden aile te zamen één ligchaam, zij waren zoo 
yele gedeelten van een geheel naauw in elkander gevoegd, zij 
maakten slechts één’ persoon uit ( persona moralis) onder den 
naam van communia bekend, welk denkbeeldig persoon door 
middel van eenen magistraat of eenige magistraten bij voorko- 
mende gelegenheden werd vertegenwoordigd. 
Deze bezworene vereeniging, door de stedelingen aangegaan, 
maakt het eigenaardige van eene gemeente uit ('). Ilet is aan 
haar, dat men deze voornamelijk erkent, en onderscheidt van 
die steden, aan welke het gemeenteregt niet was geschonken 
geworden. 
Uitdrukkelijk vindt men meestal in de charters van dit ver- 
bond of verdrag van vereeniging gewag gemaakt ( 2 ), onder de 
benaming van communilas, communia, communio, zoo dat 
het aantreffen dezer woorden in de oude gedenkstukken, welke 
tôt ons gekomen zijn, het grootste vermoeden oplevert van het 
daarzijn eener gemeente. 
Somtijds echter komt het woord communio, hoe zeldzaam 
ook, in oude geschriften voor, zonder dat wij aan hetzelve het 
denkbeeld mogen hechten van het op dien tijd reeds aanwezig 
zijn van eene wettig gevestigde gemeente. Zoo was in het jaar 
1161, te Triers, een verbond, onder den naam van communio, 
(*) Zie Lettres sur l histoire de France , pour servir d } introduction à Vétude de cette 
histoire, par Augustin Thierry. Paris, 1827, pag. 220. 
( ) Tom. XI, pag. 241,220 et 238 des Ordonnances des rois de France . Universi 
homines infra murum civitatis commémorantes..*.,,, communiant jurent j — qui coni- 
muniam juraverit, etc. 
