INLEIDING. 
5 
door de stedelingen onderling aangegaan ; doch het werd weldra 
als onwettig door den vorst verbroken, terwijl deze tevens uit- 
drukkelijk aan de inwoners dezer stad verbood, ooit weder iets 
dergelijks zich aantematigen (’). 
Zulk eene tijdelijke vereeniging zal men echter gemakkelijk, 
op de wijze van derzelver vorming lettende, onderscheiden van 
eene wettig daargestelde gemeente, welke hier alleen het voor- 
werp van ons onderzoek is. 
Uit den aard der vereeniging, welke tusschen de inwoners 
eener stad, met het gemeenteregt begiftigd, bestond, vloeide 
voort, dat bij dreigend gevaar elk voor allen, allen voor elk zich 
in de bres stelden. Het luiden der alarmklok, beffroi geheeten, 
was het teeken hiertoe ( 1 2 ). Bij het hooren van dezelve, moest 
elk lid der gemeente behoorlijk gewapend zich op eene bepaalde 
plaats doen vinden : deed hij het niet, dan was hij strafschul- 
dig O- 
ïïet regt van eene alarmklok ( beffroi ) was zoodanig een 
natuurlijk gevolg van het regt van gemeente, dat bij het ont- 
nemen van het een, tevens het andere werd weggenomen. 
(1) Eichhorn, Ursprung der stâdtischen Ferfassung , not. 172.-—Gelijk voorbeeld 
van eene tijdelijke en onwettig aangegane vereeniging, onder den naam van com- 
munio , te Mans in het jaar 1067, vindt men vermeld in de Gcsta pontificum Cono- 
mamensium, bij Bouquet, Recueil des historiens des Gaules et delà France. Paris, 
1739, tom. Xll , pag. 8-40. 
( 2 ) Zie Lettres sur l’histoire de France, par Augustin Thierry, pag. 222. — De 
nieuw geltozene magislraten verzamelden de burgers rondom de banier der gemeente. 
( 3 ) DuCange, Glossarium latinitalis, op het woord Beffroi ; en Ordonn. des rois 
de France , tom. XI, pag. 239 , 2-42, 263. 
