8 
INLEIDING. 
causis communiœ Furnensis, quœ ( communia ) vulgo chora 
dicitur, nullatenus subjacebunt ('). » Terwijl wij in een char¬ 
ter van den abt Jacob van St-Bertin lezen : Lex jurata quœ 
chora vulqariter appellatur ( 1 2 ). 
Deze gelooven wij de voornaamste kenteekenen te zijn, aan 
welke wij eene gemeente van elke andere stad kunnen onder- 
scheiden. 
Want vele overige regten of vrijheden, van welke wij in de 
charters van gemeente gewag gemaakt vinden, waren meestal 
reeds te voren aan de steden geschonken geworden, en werden 
slechts in dezelve herhaald, orn eene nieuwe bekrachtiging te 
ontvangen. 
Men zoude zich dus aanmerkelijk vergissen, indien men ook 
deze, als uitsluitend aan eene gemeente eigen, aanmerkte. 
Bevrijding van slaafscbe diensten en drukkende lasten, ontslag 
uit de slavernij, deze waren zoo vele vergunningen in welke 
verscheidene steden, burgten en dorpen zich reeds voor het ver- 
krijgen van het gemeenteregt hadden mogen verheugen( 3 ). 
Ook het bezit van een stedelijk regtsbestuur, geeft nog geens- 
zins zekerheid omtrent het bestaan eener gemeente. 
(1) Sanderus, Flandria illustrata, ed. Coloniœ Agrippinæ sumptibus Cornelii ah 
Egmondt et sociorum, ann. 164-4, tom. Il, pag. 486. 
( 2 ) D’Achery, Spicilegium anecdotorurn, tom. III, pag. 607—608. Daar alzoo het 
charter van gemeente dikwijls chora , heur genoemd werd , zoo werden de uit kracht 
vanhetzelveaangestelde beambten hiervandaan ook keurmannen, choremanni geheeten. 
( 3 ) Robertson, Inleiding tôt de geschiedenis van Karel V, tom. II, p. 86, en Raepsaet, 
Analyse des droits civils, etc., Suppl., pag. 352. Zie ook De Hast, L’institution des 
communes dans la Belgique. Gand, 1819, pag. 8. 
