DER GEMEENTEN. 
19 
zoude bezitten de stad te verlaten, na aan zijne schulden en 
verpligtingen voldaan te hebben, schijnt aan dezen verdienste- 
lijken schrijver toe, eene verordening te zijn alleen eigen aan 
eene gemeente, zoo dat, volgens deszelfs gevoelen, hierdoor aile 
twijfel, wegens het oprigten derzelve door het charter van 1068, 
moet vervallen. 
Het doet ons echter leed hieromtrent in gevoelen van den 
heer Yan Praet te moeten verschillen. Want wij kunnen niet toe- 
stemmen, dat de zich in bovengenoemd charter bevindende 
wetsbepaling een eigenaardig kenmerk zoude zijn van een charter 
van gemeente. 
Dit was wel oorspronkelijk de daargestelde verpligting, om 
binnen de muren der stad te wonen, /’ obligation du domicile 
dans le lieu privilégié, gelijk de heer Brequigny zegt ('), geens- 
zins de vergunning van de stad te mogen verlaten, indien men 
in dezelve eenigen grond zoude gekocht hebben. Deze laatste 
verordening was veeleer aan eene eenvoudige stad eigen, daar 
het aan derzelver inwoners vrij stond, na behoorlijken borgtogt 
gesteld le hebben, zich ook elders met der woon te vestigen ( 2 ). 
Ilet doel daarenboven van de oprigting eener gemeente, zoude 
door zoodanig eene bepaling geheel uit het oog zijn verloren, 
terwijl toetestaan, dat elk lid der gemeente ook elders zijne 
woonplaats zoude mogen vestigen, indien hij slechts eenigen 
grond in de stad had aangekocht, zoo veel was, aïs de naauwe 
vereeniging van allen tegen geweld en onregt onmogelijk maken. 
(') Préface aux tomes XI et XII des Ordonn. de France, pag. 6. 
( 2 ) Raepsaet, Supplément à l’Analyse, liv. V, chap. 2. 
