DER GEMEENTEN. 
49 
nieuwe weg, langs welken de slaaf gelegenheid bekwam zijne 
vrijheid te verwerven. 
Immers in de meeste charters van gemeenten werd uitdruk- 
kelijk bepaald, dat elke slaaf, wanneer hij zich gedurende eenen 
zekeren tijd, meest jaar en dag, binnen de muren der stad 
zoude hebben opgehouden, zonder ontdekt of opgeëischt te zijn, 
de vrijheid zoude genieten ('). 
Dat velen aan zulk eene uitnoodiging gehoor gaven, is lig— 
telijk te begrijpen, daar de keuze tusschen slayernij en yrijheid 
den mensch nooit moeijelijk yiel. 
De gemeenten ontrukten dus eene groote menigte slaven aan 
de vernederende dienstbaarheid, waarin zij verkeerden; zij 
stichtten altaren yoor de vrijheid in hun midden, en verza- 
melden rondom dezelve van aile wegen de onderdrukten. 
De heeren zagen door het groot verbes, hetwelk zij hierdoor 
leden, zich genoodzaakt het lot hunner lijfeigenen te verbeteren, 
of toetelaten, dat deze zelve hunne betrekkingen ten hunnen 
opzigte veranderden. Want wilden zij niet, dat hunne landen 
onbebouwd en woest bleven liggen, zoo moesten zij zorg dra- 
gen, dat de bebouwers dezelve niet verlieten, en daarom door 
het beloven van voordeelen dezelve aan zich trachten te ver- 
binden. Zoo schonken verscheidene heeren zelve aan hunne (*) 
(*) Dit jus asyli bezaten de meeste gemeenten, zoowel in Duitschland , Frankrijk, 
als de Nederlanden. Zie Sanderus, Flandria illustrata , tom. II, pag. 409; Mieris, 
Charterboek, enz. , tom. I, pag. 222 en pag. 28S, 547. Zie vooral ook over dit jus 
asyli, Zeitschrift fur geschichtliche Rechtswissenschaft von Savigny , Eichhorn wnd 
Gôschen , III, pag. 211. 
Tom. X. 
7 
