DER GEMEENTEN. 
69 
mende weelde aan de hoven, en meer andere zaken, voorna- 
tnelijk, wat de Vlaamsche graven betrof, door de menigvuldige 
en kostbare togten naar het Heilige Land, werd weldra de vor~ 
stelijke schatkist uitgeput, en moesten zij zichtot hunne onder- 
danen wenden, om geldelijken bijstand te verzoeken ('). 
Het vermogen der steden, na dat zij met het gemeenteregt 
begiftigd waren, om de vorsten krachtdadig, door het opbren- 
gen van aanzienlijke geldsommen, bijtespringen, veroorzaakte, 
dat dezelve voornamelijk tôt deze hunnen toevlugt namen. 
En zoo werd de weg gebaand, langs welken de derde staat 
zijn gezag meer en meer kon uitbreiden, en in voorkomende 
omstandigheden krachtig doen gelden. 
Want, daar volgens het beginsel, boven reeds vermeld, elk 
mt vrijen wil en geen dwang onderstandgelden aan den vorst 
verleende, zoo dat in de staatsvergadering elk voor zich stemde, 
en de meerderheid de minderheid niet verbond (*), zoo ontstond 
voor de gemeenten daaruit de schoonste gelegenheid, om eenen 
grooten invloed op ’s ïands aangelegenheden te verkrijgen, en 
haar magt en gezag uittebreiden, terwiji zij hare toestemming 
( ) De eene vorst werd echter schielijker dan de andere hiertoe genoodzaakt. In 
üuitschland waren onder de regering van Hendrik IV de schatten van den vorst 
met meer voldoende tôt het dragen van de kosten des bestuurs ; in Frankriik was 
dit het geval onder Philips den Schoonen ; in Schotland onder Robert I, enz. , enz. 
16 Boulai nvdiiers, Histoire des anciens parlements de France ou états-généraux du 
Royaume pag 70; Struvius , Corpus hist., tom. I,pag.l96; en Klait, Hall. Staats- 
regel, deel I , bladz. 2] in notis. 
( 2 ) De heer Raepsaet in zijn Histoire des États, § 169, 181 en volgende Re eft 
verscheidene voorbeelden hiervan op. ’ ° 
