OVER DE MUNTEN. 
9 
Hoe langen tijd echter ook eenige voorname steden tegen- 
stand mogten bieden, en weigerig blijven, om zich aan dezen 
maatregel te onderwerpen, deszelfs aanneming kwam evenwel 
ten laatste tôt stand. Doch aile de vroeger opgerezene bedenke- 
lijkheden lieten wel voorshands vermoeden, dat deze evaluatie 
van geen langen duur zoude zijn. Reeds in 1491 hadden de Staten 
dezer landen, te Mechelen in april van dat jaar vergaderd, aan 
Maximiliaan vertoond en te kennen gegeven, dat de voorz. 
ordonnanlien (van 1489) niet wel onderhoudelijk en waren, 
en het meer oorhaar enpi'ofijt wezen zoude, eenige verhooging 
(zoo als van den Andries Gulden, bevorens twintig stuivers, 
op vier en twintig stuivers, en aile andere munten naar even- 
redigheid) in te voeren. Aan welke billijke eischen door hem 
van diergelijke scliijnbaar geringe oorzaken. In de Excellente chronike van Vlaan- 
deren , lezen wij op fol. 83 : 
« Int jaer ons Heren xm c ende xxit in landt van Vlaendren was eene grote be- 
» roerle onnne die nyeuwe munie. Die heren stelden voort, in Vlaendren , ende wil- 
» den heyndelycken , dat men aen ’t goût verliesen soude den derden penninc, ende 
» dat men aen ’t selveren ghelt verliesen soude den vierden penninc, ende hier was 
» ’t gliemeente yegen , want si en wilden soe vele niet verliesen , maer si consen- 
» teerden wel te verliesene den zesden penninc, maer anders niet. Ende hier omme 
» so liep ’t vole te Ghendt in die wapene, ende die wevers lieten haer werc staen. 
» Ende aldus in die wapen staende, so seyden si, dat si wilden gaen soucken die 
» upslelders van desen. Ende daer sloeghen sy doot den voorschepene van Ghendt 
ii Daniel Van Zeverne , den overdekene Van Boele ende Joos Hazehyt, ende doe 
» ghinghen si soucken meester Hetjndrick Huytenhove, den thoonre van Ghendt, 
h ende Jan die Grave , die welcke si niet thuys en vonden, maar waren ghevloden 
ii huyt Ghendt. Doen ghinghen sy breken haerlieder huysen ende namen haerlieder 
i> goet. Dit gheviel in ougst op S te -Clare dach. » Waarbij een andere en latere Chro- 
nyk van Vlaanderen (II, 230), nog voegt : « Sy door-braken de poorten der prin- 
» celycke gevangenis en gaven vrydom aen aile die in egtenis waeren. » 
Tom. X. 5 » 
