136 
OVER DE MUNTEN. 
benaming van Groot, zoo eigen aan die vroegste tijden, dat er 
volstrekt geen andere voor die specien bekend was. Als munt 
moge zij bij den duur der tijden in waardij wisseïvallig geweest 
zijn; als denkbeeldige munt was zij hetniet. Even als toen, is zij 
nog; geen ander denkbeeld hechtte men bevorens, zoo min als 
thans, aan eene waarde van halve Stuiver. Er is voorts, tôt bewijs 
van de eenvoudigheid der geldstukken, voor zoo veel namelijk 
derzelver waarde aangaat, niets meer noodig dan Heylen in te zien. 
De zilveren geldstukken in de XIV de en XV de eeuwen gemunt, 
zijn van ten hoogste twee zulke denkbeeldige, of wil men het 
wezenlijke, grooten ('). Trouwens, bij den lagen stand van het 
goud, en al waren er ook geene andere redenen, had men geene 
behoefte aan grootere zilveren specien ( 2 ). Eerst in den tijd van 
Philips den Goede, toen het goud reeds merkelijk in prijs was 
toegenomen, werd de invoeringvan stukken tegen vier grooten 
noodzakelijker, tôt dat men eindelijk, door de omstandigheden 
gedrongen en aangeleid, eerst specien van zes, acht grooten, 
twintig stuivers, en ten laatste van nog hoogere waarde het aan- 
wezen moest geven. 
Is het dan, vraag ik, om dit onderwerp verder voort te zetten, 
is het dan niet dwaasheid, dat men zich voorstelt, als of er immer 
een Bras'penning , en wel tôt zulken prijs, als men aan dit denk- 
(') Dit schijnt ook in Frankrijk plaats gehad te hebben. {Le Blanc, Traité, etc., 
pag. 259. ) 
( 2 ) Een groot deel toch der gouden geldstukken stond, in de XV de ecuw, beneden 
de waarde van 40 grooten ; een ander deel ging dezelve luttel te boven, en de 
zwaarste munt, de engelsche Rozenobel, die thans ongeveer f. 12 zoude gelden , 
hebben wij , in 1383 , op 73 grooten bepaald gezien. 
