4 
VOORWOORD. 
eener yreemde in, en bieden al hunne krachten aen om aen yreemde 
spraek en zeden eene ons yernederende beheersching over geest en 
hart te betwisten. 
Zulk een terugkeer doet ons aen de mogelykheid gelooyen eens 
ons zelfs te zullen wezen, en ons van allen vreemden invloed te zullen 
losworstelen ; want geene grootere vernedering yoor eene natie dan 
onder voogdyschap te staen. En eens toch komt de ongelukkige gele- 
genheid dat zulk wandrochtelyk yolk door een machtigen nabuer 
aen het bespottend oog van andere volkcn yerborgen wordt. Dusda- 
nige onafhanglykheid, trouwens, is eene hersenschim, en alleen 
door de wisselyallige tydsomstandigheden bestaenbaer. 
Een bewys, dat men tegen het algemeen beoefenen der volkstael 
meende te kunnen inbrengen, en waermede het vooroordeel, in 
weerwil van aile overtuiging, thans nog zou willen schermen, is 
derzelver ruwheid en onhandelbaerheid yoor de hoogere standen. 
Maer, bebalye dat de taie zich naer hen plooit die haer spreken, de 
letterkundige bewysstukken zyn daer om een ieder van het tegen- 
overgestelde te overtuigen, en de voortbrengselen der vorige eeuwen, 
toen men nog in aile standen zich uitsluitend van de volkstale 
bediende, toonen genoegzaem de zedelyke gesteldheid yan aile stan¬ 
den van destyds aen. Dezelfde smet werd in de vorige eeuw, met 
meerder recht misschien, aen het hoogduitsch yerweten 1 . Men weet 
hoe luisterlyk de Duitschers zich over dien smaed gevvroken hebben. 
Waerom dan zouden wy, Belgen, ons gevoel van eigene waerde yer- 
dooven, en slaefsch eene zedelyke overheersching dulden ? Waerom 
onze tael, als onvatbaer ter beoefening yan al wat den mensch yere- 
delt, uitkryten, wanneer wy onze yooryaderen verre boven hunne 
1 F. Schlegel, Histoire de la littérature ancienne et moderne, lom. II, pag. 214-216. Édition de 
Louvain, 1829. 
