NEDERLANDSCHE D1CHTKUNST IN BELGIE. 
17 
las. Yerscheen er de ridder, de banier en den sjerp met rood en violet 
gemengeld, hy gaf de onrust zyns liarten te kennen. Indien by eene 
overwinning de jonkvrouw zyner gedachten een einde aen zyne 
folteringen besloot te stellen, zy verscheen des anderen daegs met 
het door scharlaken strikjes gesnoerde loof van den witten doorn, 
dat niets minder dan hoop en liefde verbeeldde. De grysrosachtige 
wapenrok duidde den ridder aen, wien de wapenroem van eenen 
zachteren stryd verwyderde. Ilet geel aen het groen en violet ge- 
paerd, toonde dat hy gelukkig was. 
Elke bloem liad liaer zinnebeeld. Had de ridder zich eene jonk¬ 
vrouw gekozen en de eer gevraegd liaer te mogen dienen, en ver- 
toonde zich de jonge schoone getooid met witte madelieven, zoo was 
liaer antwoord : Ik zal er aen denken. Wilde zy het geluk van haren 
aenbidder, zy zettede zich eene kroon van witte roozen op, dat het 
zoete ik hemin u aenduide ; maer waren de wenschen niet verhoord, 
de paerdenhloem toonde dat zy liaer hart reeds had weggegeven. De 
lauwerbladen heteekenden verzekerd geluk, het lelietje van den dale 
edelheid en zuiverheid in daden en gedrag. Yan toen af is het dat 
liet vergeet my niet naem en heteekenis gekregen heeft. Het viooltje 
beteekende sonder lac ende sonder smette, de goudbloem beleefcl- 
heid, de akolei nederigheid, takjes van den yfelboom een gelukkig 
huishouden, de ruiker van basilikon dat men gestoord, zelfs dat men 
in onmin was. 
De edele gesteenten ook hadden hunne spraek. In den ailes weer- 
staenbaren diamant vond men het zinnebeeld van onverbreekbare 
lmwelykstrouw ; de zoo licht breekbare smaragd was het teeken van 
zuiverheid 1 . 
Die tyd was ook de gulden tyd der nieuwere letterkunde; de tael 
vertoont zich in de ridderromans met eene bevalligheid en tevens 
met eene kraclit, welke men te vergeefs in de latere voortbrengselen 
zou zoeken; gelyk .aen het maegdelyk gelaet, waerover nog alleen 
Vergelyk Roquefort, Poésie franc., pag. 186 etsuiv. 
Tom. XIV. 
3 
