18 
VERHANDELING OVER DE 
eene weemoedige onzekerheid zweeft. Toen de dichterlyke begoo- 
cheling verdwenen was, toen ook verloor de tael dat bevallige en 
krachtige, ofschoon zy nog eenigen tyd even zuiver bleef. Doch eer 
ik verder ga, wil ik eenige woorden over het dichterleven dier 
eeuwen zeggen. 
De letterkunde voôr Maerlant was eene zwervende kunst • zy was 
het schaduwbeeld van den ridder. In de lange winteravonden zat 
zy in het slot, aen den hoek van den haerd, den tyd te korten, ver- 
troostte het maegdelyn en kreeg een’ traen voor loon ; of des zomers 
als ailes op het veld ladite, huppelde zy met de jonkvrouwe. Van 
slot tôt slot ging zy nieuwe avonturen zoeken en ze daerna met zwier 
en bevalligheid verhalen. Zy misachtte de steden, en men zag heur 
steeds daer waer adelyk bloed door de aderen vloeide. Wel eens schonk 
zy hare gunst aen de aenzienlyksten der onedelen. Het was vooral ten 
hove dat zy voorkomend onthaeld werd : de vorst overlaedde haer 
met gunsthewyzen en verbond ze aen zich ; en niet zelden was hy 
veel van zynen roem aen haer alleen verschuldigd. 
Was dat zwervend leven niet volkomen in den aert van den tyd? 
De adeldom was door geheel het land verspreid, en hield zich op in 
burchten en sloten. De vorsten zelve hielden maer zeer zelden hun hof 
in de steden, en waren schier altyd op het een of ander hunner kas- 
teelen. Wy zien later de dichtkunst den edeldom naer de steden 
volgen, en zelfs zich onder de bescherming van den ryk geworden 
burger stellen. 
De dichter uit den riddertyd heette spreker. De belooningen welke 
hy ontving bestonden in geld, paerden en kleederen. « Dikwyls, 
zegt Roquefort, deed de heer zyn gewaed af, om het op de schou- 
ders van den speker, die hem vermaekt had, te hangen ; en deze, op 
zyne beurt, maekte er zich eene eer af hetzelve by groote gelegen- 
heden te dragen, om den genen, die hem aenhoorde, uittelokken 
van niet minder mild dan de anderen te wezen 1 . » Hy reisde alleen 
1 Poésie franç., pag. 87. 
