NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
19 
of met eenen kunstgenoot en sneed zyne eigene of eens anders voort- 
brengselen, sproken geheeten, op 1 . Wanneer hy aen het hof of aen 
den dienst van eenen grooten gehecht was, dan heette hy dichter 2 , 
ofschoon beide namen veelal onverschillig gebezigd werden. 
Door de aenmoediging, welke de dicbtknnst van de grooten 
ontving, vermeerderde het getal sprekers aenmerkelyk, en weî 
zoodanig dat de giften begonnen te verminderen, en zy in hunne 
kunst geen goed bestaen meer vonden. Ook verminderden zy in 
aenzien, deels door hun overgroot getal, waeruit noodzakelyk 
eene overwegende middelmatigheid moest voortspruiten, deels om 
dat hun zwervend leven hun los gedrag meer en meer versterkte. 
Zy voegden zich muzykanten en minstreels toe, en daelden eindelyk 
zoo zeer, dat zy in Frankryk een genootschap met goochelaers en 
dierenleiders uitmaekten 3 . Dat zal toch maer het uitschot der spre¬ 
kers, en alleen in Frankryk, geweest zyn. By de vorsten en grooten 
bleven de goede dichters in aenzien ; zoo werd nog op het laetst der 
1 Vau Wyn, J/ist. avondst., I, bl. 335. 
2 Ibid., bl. 333. 
3 Roquefort spreekt volgenderwys van die gezelschappen : 
ic Het is op dat tydstip (van Philippe Auguste) dat het belachelyk koningschap der Menestriers 
opgericht werd. De kunst dèr goochelary of der menestrandie werd toen in vier soorten van 
begaefdheden verdeeld. De sprekers of sprookvertellers ( trouvères , fabliers) vervaerdigden de 
romans, de sproken ( fabliaux) enz. ; zy stelden de onderwerpen , welke de zancstricjgers (chan- 
terres) uitvoerden, op rym. De eene was dichter, de andere muziekant-acteur ; somwylen 
vereenigden zy deze beide kunsten in zich. De vertellers (conteurs ) sneden de voortbrengselen 
der sprekers op, en deden de verhalen en verlellingen op rym of in proza. Men noemde zanc- 
striggers of menestriers de muziekanten wier vak het was te zingen of op instrumenten te spelen. 
De goochelaers (jongleurs), die ook op een of ander instrument zich lieten hooren, waren een 
soort van baladyns of die met kroezen speelden, en, in de gooclielkunst handig, afgerichle 
dieren leidden. Deze klasse, wel de voornaemste, won veel geld. De miustreel was het hoofd 
eener troep vertellers en zanestriggers. » ( Poés. franc., pag 90. ) 
Over Lodewyk van Vaelbeke, uitvinder der stampien, een soort van gedichten, heeft Andr. 
van Hasselt eene verhandeling geschreven. 
Men vindt nog gewag gemaekt van de nederlandsche sprekers Gielis van Tricht (Maestricht), 
Jan van Lier en Jan metten Huven ; op welke aengehaelde plaets men ziet dat de zwervende 
minstrelen (aldaer ghesellen geheeten) soms ook wel de kunst van stelen uitoefenden. Zie 
Belgiscli Muséum, deel I, bl. 357-388. 
