NEDERLANDSCHE D1CHTKUNST IN BELGIE. 
21 
verre gekomen, dat Maerlant zelve te vergeefs te wapen riep, en 
zyn werk van den lande van over see niet ééne ziel kon schokken. 
De romans bleven nog wel eene geliefkoosde lezing 1 ; maer men 
vond geen geestdrift meer, waeraen het dichterlyk talent zich nog 
kon verwarmen. Zag nog, van tyd tôt tyd, een ridderroman het 
licht, het was de stem der onmacht, dat men er in hoorde, of 
het droevig geklach der weduwvrouwe. 
Als zoodanig mag Maerlant de vader 
*■ 
Der dietscer dichter al gader 
genoemd worden, en aldus moeten de woorden van den schryver 
van den Lekenspieyel worden hegrepen. Zoo spreken wy nog van 
vader Cats. Maerlant is geenzins onze oudste dichter; maer het is 
hy, toen de romantieke vorm by ons verouderd begon te worden, 
die aen de letterkunde de didactieke richting gaf, welke zy sedert 
tôt aen den tegenwoordigen tyd schier onoplioudelyk heeft bewaerd. 
In zyne jeugd volgde hy nog den algemeenen stroom der heerschende 
letterkunde, en vertaelde twee romans, den Alexander en Den stryd 
van Troyen welke hy nogthans, toen ter tyd, voor ware geschie- 
denissen aenzag, en alleen later er het valsche van bemerkte 
Het was in zynen Bymbybel (ten jare 1270) dat hy het eet'st 
J Mer Tristram ende Lanceloet, 
Perchevael ende Galeboet,, 
Ghevensde namen ende ongheboren, 
Ilierof willen de lieden horen. 
Maerlant, Leven van sinte Tïranciscus. 
2 Mer nu sildi sonder vursten 
Gode met mi bidden mede , 
Dat lii mi doer dese -waerbede, 
Die ic dicbte van siere wet 
Vergbeve, dat ic mi besmet 
Hebbe in logbenlike saken, 
Die mi de lichtbeit dede maken 
Van der herten ende van den sinne 
Ende van der loghenliker minne. 
