22 
VERHANDELING OVER DE 
tegen den algemeenen vorm der letterkunde te velde trok. Hy zegt 
aldaer : 
Nu merct die hier in suit lesen, 
Wat nutscap hier an sal wesen, 
Hier in vindi favele no boerde 
No ghene truffe no faloerde. 
Maer het was later in het Leven van sinte Francisons en in den 
Spieghel historiael dat hy de geweldigste slagen aen de schilde- 
rende letterkunde gaf. De volgende plaets , uit het eerste dier twee 
werken, is te belangryk, ofschoon wat lang, om niet te worden 
aengehaeld : 
Dese werelt trect ten ende, 
Als mi dinct, met groler scende, 
Na dat ons die aposlel seghet, 
Daer dit dus in ghescreven leghet : 
Inden laetsten tide sullen 
Die lieden also verdullen, 
Datsi sullen hem selven minnen 
Ende el niet soeken danne winnen 
Ende hem vander waerheit keren 
Ende boerden ende favelen leren. 
Nu merct aile ende verstaet, 
Of dus in de werelt niet gaet. 
Twee dinghen minnen wi aire meest, 
Entât leert ons die quade gheest : 
Dats ons yleesc ende ons goet, 
Wel ghecleet ende wel ghescoet, 
Wel eten, drinken, sochte slapen , 
Dit minnen leke metten papen , 
Dus minnen wi ons selven dan. 
Cume es hi van mi bekint, 
Die nu leeft ende waerheit mint. 
Mer Tristram ende Lanceloet, 
Perchevael ende Galehoet, 
Ghevensde namen ende ongheboren, 
Hier of willen de lieden horen ; 
