NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
23 
Truffe van minnen ende van stride 
Leest men dor de werelt wide. 
Die ewangelie es ons te swaer, 
Om dat soe recht seit ende waer. 
Merct een teken harde clare, 
Wie so gherne horen tware, 
Hen mach lichte niet ghescien, 
Men salre noch doecht an sien : 
Des radie minen yrienden dan, 
Dat si de waerheit vanghen an, 
Ende lalen de boerden yaren, 
Want de tijt es nu te waren, 
Daer die aposlel of yor sprac : 
Tfolc mint fayele ende ghemac. 
Ende om ghelt eist dalmen yyaecl, 
Das es domesdach ghenaect. 
Zulk eene krachtige en tôt nog toe op rym ongehoorde tael bracht 
oneindig toe om de Nederlanders tôt het lezen van meer ernstige 
boeken over te halen. Maerlant yvilde op eene uitgebreidere scbael 
de hervorming in de letterkunde te vveeg brengen, dan door de ge- 
schiedenis tegen over de fabel te stellen. Hy onderwees zyne landge- 
nooten in de natuerkunde, schreef over de plichten van den mensch, 
ja durfde de tytels van adeldom elders dan op een perkament zoe- 
ken, en den geestelyken hunne onmatigheid verwyten. Te dien op- 
zichte verdient hy voorzeker den eerenaem van Vader, en men is 
geneigd hem den doodsteek te vergeven, dien hy aen de poezy gaf, 
wanneer men nadenkt wat een gelukkigen invloed hy op den zede- 
lyken toestand der Nederlanders lieeft uitgeoefend. Ily verbrak den 
afstand tusschen de geleerde wereld en het volk, met de beroemdste 
werken van zynen tyd in de landtale over te brengen. Hy moge dan 
slechts een vertaler zyn geweest : men kende toen nog de kunst niet, 
of men achtte het beneden zich, eens anders gedachten in een nieuw 
kleed te steken. Of misschien was alleen de groote naem des ver- 
taelden schryvers toereikend om den nieuwgezinde aen vervolgingen 
te ontrekken. Trouwens, het was niet alleen tegen de heerschende 
