NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
31 
In de romans, sproken, rymkronyken en tooneelstukken zyn de 
verzen van zeven, acht of negen lettergrepen ; de Bere JVislau, als 
ouder zynde, maekt echter eene uitzondering. De rymen volgen er 
zich geregeld in op, hetgeen de franschen rimes plates noemen. 
Ze zyn ongeregeld kort of lang. By voorbeeld uit Floris en Blance- 
floer : 
Nu hoort na mi ! ic sal begbinnen 
Ene aventure tellen yan minnen , 
Die den dorpcren no den doren 
Niet bestaet, dat sise horen , 
of uit Maerlant’s Spieghel historiael : 
Doe enen anderen , in wel rade, 
Als du wils dat hi di dade. 
Dat een niet en kan een ander weet. 
Volgens Roquefort 1 zou le reclus de Moliens , die omtrent 1160 
stierf, het eerst de doormengde rymen in Frankryk ingevoerd heb- 
ben. Zyn vertaler gebruikt dezêlfde maet : 
Ghenadech God, helpt mijns ; genade ! 
Want langen lijd hebdi mi stade 
Verleent te doene, dat si bequame; 
Dats, dat ic soude blameren tquade; 
Want die prophète uut uwen rade 
Verdoemt den yrecken , om de blâme 
Dat hi tgraen sluut na ontame 
Vore hem, die bidt in uwen natne; 
Want dit steet in den heiligen blade : 
Tgreyn te reiken uut minen lichame, 
Op dat menre nutscap af name , 
Ontpluct voert, al eest te spade 2 . 
Deze en dergelyke doormengde rymen werden veel gebruikt. Maer- 
lant was er een groot liefhebber van. 
1 Poés. franç., pag. 69. 
2 Belgisch Muséum,, !, bl. S48. 
