VERHANDELING OVER DE 
32 
Roquefort meent ook dat de gekruiste verzen ons van de trouba¬ 
dours zyn overgebracht. In de nederlandsche gedichten maekte men 
niet meer eenige onderscheid tusschen lange en korte verzen als in 
de fransche. Soms wisselt een kort met een lang af; soms zyn ze aile 
vier kort, soms aile vier lang, by voorbeeld in het gedicht Van der 
feesten 1 : 
T’eenre feesten was ic ghebeden , 
Daer ic vrouwen vele vant, 
Hovesch, cuusc, van sconen seden, 
Sere behaghel ende achemant. 
Soe vele sach ic ende sochte, 
Al op die vrouwen haren tare , 
Dat ic sach ene die mi dochte 
Der mijnre gelijc oppenbare. 
Aise die tafelen op ghedaen 
Waren ende daer geten was, 
Nam si mi bi der hant saen, 
Ende dede mi neven haer sitlen in ’t gras. 
De onmiddelyk op elkander rymende verzen zyn dus de oudste. 
De volgende wyze van rymen moet ook van later dagteekenen : 
Eens nachts in den winter tide, 
Als over aile de werelt wide, 
Aile dinc es van rasten blide, 
Quam mi te voren van enen stride. 
In minen slape daer ic lach , 
In visioene dat ic sach , 
Een ziele die groet handgeslach 
Maecte ende riep die : « O wi ! o waeh ! 2 » 
1 Theophilus, enz., uitgegeven door Ph. Blommaert, b!. 69. 
2 Ibid., bl. 87. 
