NEDERLANDSCIIE DICHTKUNST IN BELGIE. 
39 
V. 277 Met wapenen swart aïs colen ; 
Swart was helm ende schilt, 
Die hi aen den hais hilt ; 
Sinen halsbrech mocht raen loven ; 
Swart was den wapenroc daer boven ; 
Swart was dors daer hi op sat. 
Zy gingen elkander zonder groeten voorby, hetgeen den zwarten 
ridder niet aenstond, die op zyn stappen terug kwam en van Karel 
begeerde te weten wie hy was. De keizer wilde zynen naem niet 
bekend maken, en verklaerde dat hy liever te vechten had dan ge- 
dwongen te worden. 
V. 385 Si worpen omme met deser dine 
Ilaer orsen stère ende snel. 
Si waren beide gewapent wel , 
Hare speren waren stère. 
Si versaemden in een perc 
Met sulken nide onder hem tween , 
Dat dorsen boghen over haer been. 
Manlic vinghen si ten swaerde , 
Aïs die vechtens begaerde. 
Si vochten een langhe wile , 
Dat men gaen mochte een mile. 
Die swarte was stère ende sneî 
Ende sine joeslen waren fel, 
So dat die Conine was in vare, 
Ende waende, dat die duvel ware. 
Eindelyk deed Karel den zwarten van zyn ros tuimelen. Hem het 
leven willende sparen , vroeg hy hem wie hy was. De ridder was te 
vreden aen zynen eisch te voldoen op voorwaerde dat Karel op zyne 
beurt zich zoude bekend maken. De voorwaerden worden aens;e- 
nomen en Elegast noemt zich, en verhaelt dat hy aen het hoofd 
staet van twaelf roovers, die van den buit, op de grooten behaeld, 
leven. Op zyne beurt zegt Karel dat hy ook een baenstrooper is en 
Adelbrecht is geheeten. Hy raedt den keizer te gaen bestelen, maer 
Elegast, ofschoon gebannen, wil zynen heer niet te kort doen. Daerop 
