NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
45 
Om haren name wart hi so vro 
In siere herten, dat hem dochte so, 
Oft hi ware int paradijs. 
« Vrouwe, seit hi, niet broeder maer amijs. » 
Doe hem dit woort was onlfloghen , 
« Yrouwe, seit hi, ic hebbe gheloghen : 
Wi hehben enen vader ende ene moeder, 
Si es mijn suster ende ic haer broeder. » 
Dus began hi in sine taie werren. 
En Blancefloer, in liaer voile geluk, kon nauwelyks gelooven dat 
Floris naest haer zat : 
V. 3117 « Floris, seit si, sidi dan dit, 
Die weder nu sprect ende neven mi sit ? 
Ic sie wel ende kinne dat ghijt sijt, 
Die yan mi nam uw Tader dor nijt, 
Ende ter Montorien seude ter scole. 
Ic soude u houden harde in dole 
Ende oyer harde onvroet, 
Gheloofdi, dat iet was in minen moet 
Dan rouwe ende seer nacht ende dach , 
Sint dat ic u niet en sach. 
Mi wondert harde in minen sinne, 
Bi -welker list ghi sijt comen hier inné, 
le waent al bi gokelien es. 
Nu yruchtic ende ben in twivele des, 
Dat Floris niet es die hi mi sit. 
Wat seggic? ic kenne wel, hi es dit. » 
De wisselvalligheden van de fortuin beschryft hy niet onaerdig. 
Y. 3172 Haer wiel loopt al omirent ; 
Dat nu es boven, es schiere onder. 
Yan haer moochdi boren wonder, 
Van hare naluren , yan hare seden. 
Als si wel gheweest heeft mede 
Den man, ende heeften gehrachl so hoghe 
Bi haren wille, bi haren ghedoghe, 
