50 
VERHAADELING OYER DE 
Gheloven soude ende voer daer. 
Hi soude die reden vinden waer. 
* Het gedicht van Ogier van Denemarc is tôt nu toe yerloren \Op 
het laetst cler yyftiende eeuw yverd het nog in het hoogduitsch ver- 
taeld. Het schynt insgelyks eene vertaling van den franschen roman 
yan Adenez le Roi, die denzelve, op bevel van Guy van Dampierre, 
zou vervaerdigd liebben. 
Hoffmann bezit nog een fragment yan drie honderd twee en vyftig 
verzen van het gedicht Nameloos ende Valentyn. Hy heeft er nog niets 
van uitgegeven. 
Onlangs vond professor Serrure een fragment yan een oud gedicht 
dat by de lezing uit den Bere TVislau bleek te zyn. Hetzelve is zeker 
een der oudste stukken die wy bezitten. De yerzen zyn korter dan yan 
eenig ander gedicht, en ook de zinsneden zyn zeer bondig. Men yindt 
er eene geheele andere wending in dan in de andere bekende gedich- 
ten. Men oordeele : 
Doe sprac Geernout : 
Stant op kimpe stout, 
Du heves geten, God weet, 
Al dat hier was gereet 
Gesoden ende gebraden. 
Al hecftuut verraden, 
En can niet gewelen 
Wat wi selen eten. 
Die couine ende sine man 
Lachen began. 
Wisselau spronc op sine voete, 
Ende scudde onsoete : 
Yan sine rocke 
Springen wel diere cnoppe. 
Doe loech Karel ende sine man, 
Ende sprac ten bere vresan: 
Waeromme rnachtu dijn cleet liten, 
Dine darf men niet verbiten. 
Zie Hoffmann von Fallersleben , Horœ fielg., pars I, pag. 60 , en pars V, pag. 103. 
i 
