62 
VERHANDELING OVER DE 
op eenen wagen te gaen zitten. Naeuwelyks er op, vallen zy beiden in 
slaep, en de geesten voeren lien wel tivee honderd uren uit den weg , 
by de bave van Alhenen. Margareta ontwaekte en zag niemand meer; 
ailes was verdwenen, behalven de koopman. Met de streek on- 
bekend, gingen zy aen het dwalen, tôt zy eindelyk aen een slot 
kwamen dat van muzyk weêrgalmde, alwaer Margareta met ver- 
wondering hoorde dat heur vader zich daer bevond. Hy was 
er inderdaed, en verhaelde liaer hoe hy reeds gezworen had van 
zyne lieve dochter te vinden. Zy werd aen den kastelein voorge- 
steld, een’ buitengewoon schoonen jongeling, en die onmiddelyk op 
Otto’s dochter verliefd geraekte. Het feest was prachtig, en aen tafel 
werd Margareta naest liaren vader en tegenover haren aenhidder 
geplaetst. Yôôr het eten vraegt zy haren vader dat men bidden zou; 
maer deze en de kastelein zeggen dat het niet noodig is. Niettemin 
slaet Margareta een kruis, en Otto, kastelein, gasten en kasteel, 
ailes verdwynt, zulk eenen stank nalatende, dat Margareta en de 
koopman in bedwelming vallen. — Herhaelde malen nog vinden de 
booze geesten nieuwe middelen uit om haer van heurs vaders slot te 
houden. Eindelyk krygen hare ouders tyding dat zy nog leeft; haer 
broeder vindt haer, en zy trouwt met Esytus, koning van Arminien. 
Een roman, die insgelyks uit het fransch vertaeld schynt te 
wezen, is Seghelyn van Jérusalem. Yan Wyn, die er het eerst mel- 
ding van gemaekt heeft, meent dit om de veelvuldige fransche namen 
die er in voorkomen. Yan het gedicht bestaet geen handsclirift; maer 
in het begin der zestiende eeuw waren er in Antwerpen twee uit- 
gaven van. Iletzelve moet zeker ook tôt het midden der veertiende 
eeuw terug gebracht worden. Op het einde van het gedicht staet, 
in de eene uitgave, de naem des schryvers Loylate, in de andere 
Loyalte. 
Die dit dichte ende heeft bescreven 
Was gheheten Loylate waert. 
De vertelling komt op het volgende neder : 
