64 
VERFIANDELING OVER DE 
niets dan van juweelen droomt. Hoe weet Reinaert niet Bruin en 
Tibert in hun zvvak te tasten; zelfs by vrouw Rukenau, door de 
kennis van het dierlyk hart, geeft hy Isegrim eene geduchte les. Hoe 
waer schildert de schryver niet in weinige woorden den fransch 
spreker Cortois ? Wie moet niet lachen met den domkop Belyn? 
Grimbert is een voorbeeld van onwrikbare trouw en vriendschap. 
Alleen valt tegen het gedicht aen temerken dat hettweede bock 
schier eene herhaling van het eerste is. Lampreel is de nieuwe Cu- 
waert; Tiecelyn de Cantecleer; Reinaert spreekt al wederom zyne 
biecht en wint de koningin met juweelen. Docli de twee gedeel- 
ten zyn fyn aen elkander gesponnen door het optreden van vrouw 
Rukenau, als verdedigster van den Yos. 
Tael en wending toonen allerkiaerst dat het gedicht op onder- 
scheidene tyden, en niet van denzelfden schryver, gemaekt zyn. Wil- 
lems brengt de 3394 eerste verzen tôt omtrent het jaer 1175 thuis; 
de overige schryft hy toe aen Willem Utenhove, priester te Aerden- 
burg, die in het midden van de dertiende eeuw leefde. Dat ailes, 
en ons recht van eigendom heeft hy op eene liera waerdige wyze uit- 
eengezet \ 
De schryver, of beter gezegd de voortzetter van Reinaert de Vos , 
had reeds vroeger een ander roman, Madoc, gemaekt, dien Maerlant 
voor eenen droom uitgeeft. Yan dat gedicht is ons niets overgebleven, 
en niemand weet wat er het onderwerp van was; schoon men het 
waerschynlykst aen de ontdekking van Amerika, ten jare 1175, door 
den wallischen prins Madoc denken mag. In onze eeuw heeft de 
engelsche hofdichter Southey den Tocht van Madoc tôt onderwerp 
van een heldendicht gekozen. 
1 lie de inleiding voor Reinaert de Vos, episch fabeldicht van de twaelfde en dertiende eeuw, 
met aenmerkingen en ophelderingen van J. F. Willems. Gent, 1836. 
