NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
65 
ALLEGORIEN. 
By de kruistochten leerde men de oostersche letterknnde kennen, 
welke, gelieel uit eene verbîoemde tael bestaende, niet missen kon 
of zy moest den ridderen, die reeds zulke zaîige oogenblikken by 
de kleuren- en bloemenspraek genoten hadden, toelachen. Maer 
iets eigenaerdigs kenschetst het oostersch. Het nuttige namelyk is 
met het aengename vermengeld, en geest en hart tevens geyoed. 
Overal komen zedekundige toepassingen voor, en by het eindigen laet 
de scliryver niet na eene vermaning aen den lezer te geven. Eenige 
groote yverken yverden overgezet, onder anderen de roman Dolo- 
pathos, oorspronglyk in het indisch door zekeren Sendebab of Sen- 
debar gescbreven, en die sellier in aile oostersche en yyestersche 
talen, yolgens Roquefort 1 ook in het nederlandsch, zou yertaeld 
zyn geyveest. 
De oostersche schryfwyze hebben onze dichters in bnnne allegorien 
nagevolgd. Meestal hebben hunne gedichten betrekking op de liefde, 
ofschoon de godsdienst er niet yan uitgesloten is. Derzelyer strekking 
is altyd de bescherming en handhaying der zeden en der eere yan 
de sexe. De romantische yorm is de schier uitsluitelyk gebruikte, 
en de scliryver meestal de held yan lict stuk. 
Uit het Codex yan Yan Hulthem heeft Willems negentien allego- 
rien afgeschreven. Dezelve zyn zeer kort en slechts in vyf, Een 
rickelijc scip, De herch van Vroudenrijc, Van den hogaert, Venus 
hoem met VII coninghinnen en De Maghet van Gent, geven de schry- 
vers hunne namen op. In de twee eerste noemt zich Augustyn of 
Augustynken. 
Ilet rickelijc scip is een der langste, zynde groot 579 yerzen. De 
scliryver waent van Dort de Merwede te zyn afgevaren. Aen eenen 
1 Poésie française, pag. 17-4. 
Toa. XIV. 
9 
