72 
YERHANDELING OYER DE 
sproke. Maerlant noemt twee dichters, Calfstaf en Noydekijn, die 
vôôr of met hem geleefd en Esopns zouden vertaeld hebben, en die 
liy zeer pryst. 
Die hevet Calfslaf ende Noydekijn 
Ghedicht, in rime scone ende fijn. 
Souke haer ghedichle, lii minier inné 
Spellicheit ende wijsheit van sinne 
De werken dezer dichters schynen verîoren te wezen. Bilderdyk, 
in zyne Taal- en dichtkundige verscheidenheden , geeft de conclusie 
van drie fabelen van laetstgemelden op 1 2 . 
Clignett heeft eene verzameling van zeven en zestig fabelen uitge- 
geven 3 , welke reeds overlang, onder den naem van Esopet, bekend 
was, en thans nog in handschrift in de boekzael der maetschappy 
van Leyden berust. Deze fabelen schynen in liet begin der vertiende 
eeuw vervaerdigd. De schryver is niet bekend. Gelyk de tytel liet 
nitgeeft, zyn het aile navolgingen van den scliranderen Bultenaer. 
De voorafspraek begint aldus : 
le wille u in die ere van ons Heren 7 
Bi beesten ende Li voghelen leren , 
Wisen ende wel bedieden 
Die nature van den lieden. 
Elke beesle beeft hare manieren, 
Dene soe es fel, dander goederlieren : 
Dus sijn die man ; maer die quade 
Verwinnen die goede, dat is scade. 
De fabcls zelve zyn zeer kort en kernachtig. Men oordeele uit de 
volgende : 
Een vvolf becnaegde bene vcle, 
Hem bleef j stekende in die kele. 
1 Spieghel historiael, deel I, bl. 176. 
2 Deel III, bl. 160-174. 
3 Bijdragen tôt de oude nederlandsche letterkunde. ’S Gravenhage , 1819 , bl. 8-880. 
