NEDERLANDSCI1E DICHTKUNST IN BELGIE. 
73 
Hi beloefdem giften gvoet 
Diene holpe uter noet. 
Met langhen halse quam daer een 
Crâne , die hem trac ute dat been. 
Als die wolf al was ghenesen , 
Wilde die crâne ghepaijt wesen. 
Doe seide die wolf : hi es wel onvroet 
Mijn here die crâne, die om tgoet 
Niet en pensl, dat men hem doet. 
Hi pensder omme, wer hi vroet. 
Hi stac sijn hoeft in rninen mont, 
le lieten keren al ghesont. 
Hoert hier wonder soete liede, 
Nochlan wil hijs hebben miede. 
Souder emmer miede sijn 
Met meeren rechte wer si mijn. 
Dus mach hi winnen die doet 
Den quaden ere ende goet. 
De versificatie is met veel gemak behandeld, en in ailes de eeuw 
van Maerlant waerdig. 
In het meergemeld Codex van Yan Hulthem vindt men tien fa- 
belen, waervan het grootste gedeelte allezins de blyken draegt van 
oorspronglyk in het nederlandsch te zyn opgesteld. Ik zal er hier 
geene aenhalen, om dat ze aile eenigzins lang zyn. Onder een derzelve 
(Van den eenhoren ) teekent zich de schryver Lodewyk : 
Dit es de bede van Lodewike, 
Wie is deze Lodewyk? Yan Yelthem? Althans is er uit dien tyd 
geen ander schryver, met dezen voornaem, tôt nog toe bekend. Ook 
meen ik dat ze aile tien van denzelfden dichter zyn. Eén styl, ééne 
voordracht; zelfs derzelver lengte zou, des noods, voor dit gevoelen 
pleiten. 
Tom. XIY. 
10 
