NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
77 
Aij minne, al houddi mi dus swaer, 
Dat mi de lijt verswaret al, 
Ghi gevet uwen caren openbaer, 
Uwe clare wondere al openbaer ; 
Aij dicke en wetic wat ic sal, 
Aise ghi mi houdet soe wee in vare. 
Wie met clemt, ik blive int dal : 
Mi gruwell dicke hoe icke -vare. 
Aij minnen, die toch mochte vergheten 
Dat grote leet dat ghi ons doet, 
Ende wat ghi den meneghen hebt geweten, 
Den enen wreet den anderen goet : 
De zelke besitti in uwe woet, 
Dat hi van binnen al wert gheten : 
Die selke sijn sachle van u ghevoedt, 
Ende sijn van u toch onbeseten. 
Van minnen mach men wonder spreken 
Haers wonders werké wat dat si, 
Si toenl met liste den selken hare treken 
Aise ic al di ende du al mi : 
Si comt den zelken zaen soe bi, 
Datse sine gherijnt op lherte breken, 
Ende selken laetse haer al vri : 
Dus canse ontweghen ende weder reken. 
Te niete werden al in minne : 
Dal es, dat es dat beste datlic weet 
Van al den werken die ic kinne, 
Al wetict mi wcl onghereet : 
Ende die de minne met niede dan besteet, 
Al sonder herle ende sonder sinne, 
Ende minnen dan niet met nieden versleet, 
Dats cracht daer men bi minnen ghewinne. 
Voert ane meer, wien lief, wien leet, 
Die de minne met niede con ontghinnen, 
Sine can verweren die stoerme heet, 
Sine wone ghelijc met haer daer binnen. 
Het gediclit dat op de liederen yolgt schynt in tegendeel door 
