NEDERLANDSCIIE DICHTKUNST IN BELGIE. 
89 
was, hetzy men hetzelve geheel had behouden. Ook is het zeer 
moeielyk te beslissen van waer de vinding dier verhalen gekomen zy, 
en liet waerschynlykste is dat wy ze onderling yan elkander overna- 
men. De handelsbetrekkingen, yvelke in die eeuwen met de Oostzee 
en de Hansesteden bestonden, moeten by yolkeren yan éénen stam, 
en die zich nog zoo leyendig hunne gemeenschappelyke afkomst 
herinnerden, dat onderling oyernemen sterk beyorderd hebben. 
Het onderyyerp der romcmcen en dansliedjes is allereenyondigst. 
Hier is het eene maegd die door eenen ridder yvordt weggevoerd, of 
zelve eenen ridder yerlost, vryyyillig yoor hem het yaderlyk slot yer- 
laet, yan yveemoed sterft, of, door haren minnaer bedrogen, in een 
klooster hare zonden gaet boeten ; elders is het eene roovergeschiede- 
nis, of degene eener heks, die de jonge ridders in hare strikken tracht 
te krygen. Ze maken de geschiedenis uit der zeden en gebruiken van 
die tyden, der overgeblevene begrippen yan de vorige godenleer. De 
meisjes gingen onder de linde dansen ; de knapen ook kwamen er.... 
een meisje kiezen of met schalksche oogen haer huppelenden dans 
toejuichen. Het maegdeken dat er, met opgebonden hare, yerscheen, 
wenschte wel banden te yinden. Later kwamen de twee gelieven, 
onder de linde, elkander trou wzweeren. Losse haren waren het teeken 
dat men de maegdelyke onschuld yerloren had. Een roover, ter dood 
veroordeeld, kreeg genade, wanneer eene maegd hem tôt man wilde 1 . 
Het is in de sagen dat men nog geene onbetwisthare hewyzen yan 
een’ hogeren ouderdom dan de yyftiende eeuw gevonden heeft. Om 
niet yan de reeds gemelde handelsbetrekkingen te spreken, de verge- 
lyking met den tegenwoordigen tyd, nu men nog verscheide in de 
yyftiende eeuw bekende liederen hoort zingen 2 , de vergelyking met 
1 Dat recht bestond in Friesland. Het volgende ontleen ik aen Hoffmann, Ilorœ Belg ., pars 
II, pag. 139 : «Daerna so mach den dief verantworden een maghedeken, dat is, dievader noch 
moeder en hevet, die mach den dief nemen toe eenen echten man, wil sij ’t anders doen, ende 
dat mach men haer niet weigheren, ende so is die dief vrij daermede ende quijt. (S. Schotani, 
Beschryv. derheerl. Friesl. tusschen 't Flie en Lauwers, pag. 107.) Nog, in 1871, werd, te Emden, 
een van twee zeerovers genade geschonken , dewyl hem een meisje ten huwelyke wilde. » 
2 Als : Het daghet uit den oosten, J ch stont op hoghe berghen, Van ’t lose visschertje , enz. 
Tom. XIV. 12 
