NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
127 
uit het latyn zynde , kon dat werk zeker tegen het vorige , voor wat 
de gedachten en den lossen gang aengaet, niet opwegen. Ook ziet 
men er op aile plaetsen den vertaler in, ofschoon de tael zoo zuiver 
als van het voorgaende werk, en de styl er van zeer bevallig is. De 
aenhef luidt aldus : 
Onder aile creaturen 
Heeft die nieester der naturen 
Twee gbemaect, sijts ghewes, 
Daer redenlec verstaen in es, 
Dats dinghel ende mensche met. 
Daer bi hebbic dit boeckijn , 
Datvoren lach int lalijn, 
Al tAntwerpen gbeloghen ute, 
Daer in liggben vele vertute 
Yan doegbeden ende van seden , 
Ende van menegberhande wijsheden , 
Met auclorilciten al beweven , 
Die de meeslers wilen screven, 
Daer men in mach leeren tsamen 
Orbore zielen ende lichamen ; 
Daeromme es sijn name wale 
Die dietsche Doctrinale. 
Over het aenbidden van God zegt hy : 
Weet dat cloesteren ende steden 
Niet en connen geuen heilicheden, 
Mer die reinicheit in ’t herle heeft , 
Weet dat die heilichlike leeft. 
Want God oueral es 
So mach men , des sijt ghewes , 
God dienen oueral, 
Op straten, op berghe en dal. 
Het werk is in drie boeken, honderd vyf en dertig hoofdstukken 
inhoudende, verdeeld, en is, even als het voorgaende, aen Jan III van 
Braband opgedragen. Er bestaen nog drie handschriften van waer- 
1 Zie Hoffmann, Ilorœ Belgicœ, pars. I, pag. 102. 
